Öyle

Vedaları sevmem ben. Uzun bir ayrılığın ardından kavuşmaları da sevmem. Tabii ki özlediğim kişiye kavuşma hissini severim; ama o olayı sevmem. Uzun uzun sarılmalar, 'Neler yaptın?' soruları, herkesin aptala döndüğü o ilk bir saat. Ben hep hayat gibi sürekli ilişkileri sevdim. Ne olursa olsun hayat devam eder ya, bazı ilişkiler de öyledir işte. İkinizden birinin hayatında birçok şey oluyor olabilir, zaman ya da mesafe girebilir araya; ama devam ettiği zaman kaldığı yerden devam eder. Birbirinizi yıllar sonra görseniz bile sanki daha geçen hafta birlikteymişsiniz gibi gelir. Şimdiye kadar kalıcılığı onaylanmış tek arkadaşımla da böyle bir ilişkim var işte. Ha bir de 'Seni Seviyorum' diyemem ben. 'Çok seviyorum seni.', 'Seviyorum seni.' falan derim de o iki kelimeyi o sırayla yan yana getiremem. Öyle.