Ev

Benim evim olmadı hiç. Yorgun bir günün ardından dönmek istediğim bir yer, üzüldüğümde kendimi kapatabileceğim bir oda... Farklı şehirlerde, farklı evlerde, farklı odalarda uyudum. O yüzden evim yaptım insanları. Yuvam sandım. Yorgun günlerimde onlara sığındım. Üzüldüğümde omuzlarında ağladım. İşte bu yüzden çok sokakta kaldım ben.

Haklıymış.

Acı

Bazen öyle olmadık zamanlarda canım yanıyor ki şaşkınlıktan acımı unutuyorum. Oturup neden bu kadar içimin acıdığını düşünüyorum. İlişkilerimi, olanları, insanları gözden geçiriyorum. Hiçbir şey bulamıyorum. İşte o zaman canım daha çok acıyor. Kendime acıyor. Çünkü bir gözden geçirmediğim o kalıyor geriye. Bazen kendime çok acıyorum. İşte o zaman içim böyle acıyor.